Stan Wawrinka przegrał z Jiřím Lehečką, 21. rakietą świata, 5:7, 6:7 (2:7), ale nie został zdominowany. Szwajcar zakończył karierę w Bazylei, gdzie we wtorek kibice przyjęli go z ogromnym entuzjazmem.
Czy dzięki technice, czy ciężką pracą, Wawrinka zawsze potrafił rozpalić publiczność. Ta umiejętność nie opuściła go nawet w meczu, który okazał się ostatnim spotkaniem tego 41-latka w cyklu rangi tourowej.
Były trzeci zawodnik świata przegrał z Czechem Lehečką przed żywiołowo dopingującą go publicznością, ale pożegnał się z kortem, pokazując wszystko, za co kibice go cenili. Była tam elegancka bekhend z jednej ręki po linii, palec wskazujący przyłożony do skroni i gest domagający się więcej hałasu od trybun. Słychać było też okrzyk „Allez!” po punkcie, którego prawdopodobnie nie powinien był wygrać, oraz pokusę, by złamać rakietę o kolano po nieudanym uderzeniu, które uważał za łatwe.
Kiedy dotarło do niego, że honorowa porażka 5:7, 6:7 (2:7) oznacza koniec, Wawrinka, jego rodzina i sztab ocierali łzy. Zamknął się w ten sposób karierą trwającą 23 lata, obejmującą 985 meczów i trzy tytuły wielkoszlemowe.
„Chciałem w karierze jedynie dawać z siebie wszystko, nie żałować niczego, zawsze walczyć i dawać 100 procent w każdym meczu, z szacunku do siebie, do przeciwnika, do turnieju, do kibiców, do wszystkich” – powiedział Wawrinka w rozmowie z serwisem ATP.
„To było dla mnie najważniejsze przez ponad 20 lat i tylko w ten sposób można odejść od tego sportu, bez żadnych żalów”.
W ostatnich sezonach obecny 151. zawodnik świata chętnie schodził do cyklu ATP Challenger Tour, pokazując, jak bardzo kocha tę grę, choć ona nic mu nie była winna.
Bohater, którego kochają miliony
Miliony kibiców kochają Wawrinkę, bo jest bliski ludziom. To zwyczajny człowiek, który dzięki ciągłemu przekraczaniu własnych granic dotarł na szczyt swojego sportu.
Wielu utalentowanych zawodników jego pokolenia narzekało na obecność Rogera Federera, Rafaela Nadala i Novaka Djokovicia. Uważali, że ta „Wielka Trójka” blokuje ich drogę do wielkoszlemowego tytułu.
Wawrinkę to nie powstrzymało. Dzięki eksplozywnym uderzeniom, niezwykłej wytrzymałości i nieugiętemu duchowi przebił się obok tej trójki gwiazd i zdobył swoje trzy tytuły wielkoszlemowe.
Wawrinka przez długi czas rozwijał się stabilnie, lecz bez spektakularnych wyników, aż do chwili, gdy w wieku 28 lat sięgnął po jedną z najważniejszych nagród w sporcie.
Rozstawiony z numerem ósmym w Australian Open 2014 wyeliminował w ćwierćfinale Djokovicia, a następnie odniósł niespodziewany triumf nad najwyżej rozstawionym Nadalem.
„Nigdy nie spodziewałem się wygrać turnieju wielkoszlemowego, bo uważałem, że nie jestem wystarczająco dobry, by pokonać tych chłopaków” – przyznał Wawrinka, trzymając w Melbourne puchar.
W rzeczywistości był wystarczająco dobry, i wielokrotnie to udowadniał.
Na French Open 2015 w ćwierćfinale pokonał swojego rodaka Federera, a w finale rozbił Djokovicia niepohamowaną siłą. Ten występ należy do najlepszych w jego epoce.
Ostatni tytuł wielkoszlemowy zdobył na US Open 2016. W trzeciej rundzie uniknął porażki po tym, jak przegrywał meczbol z Brytyjczykiem Danem Evansem, a w finale pokonał Djokovicia.
Wawrinka był jedynym zawodnikiem poza Federerem, Nadalem, Djokoviciem i Andym Murrayem, który w latach 2006–2022 zdobył co najmniej dwa wielkoszlemowe tytuły w singlu.
Nic dziwnego, że 24-krotny mistrz wielkoszlemowy Djoković, uważany przez wielu za najwybitniejszego tenisistę w historii, nazwał Wawrinkę „legendą”.
„Stan ma niesamowitą karierę. Jako zawodnik na korcie, talent, siła, moc, precyzja, miał to wszystko” – powiedział 39-letni Serb, który trenował z Wawrinką w Bazylei.
Wielka Trójka i jej otoczenie
Wawrinka wystarczająco dobrze radził sobie, by wygrywać turnieje wielkoszlemowe, ale nie był tak równy jak jego wielcy rywale.
Często mówi się o „Wielkiej Czwórce”, do której zalicza się także Brytyjczyk Andy Murray, trzykrotny mistrz wielkoszlemowy. Murray zajmował pierwsze miejsce w rankingu ATP, zdobył dwa olimpijskie złote medale w singlu i wygrał turniej ATP Finals.
Wawrinka przyznaje, że do „Wielkiej Piątki” było mu „naprawdę daleko”, a liczby to potwierdzają.
Spędził 267 tygodni w czołowej dziesiątce, wygrał jeden turniej rangi Masters 1000 i zdobył 15 innych tytułów rangi tourowej. To wyraźnie mniej niż Federer, Nadal, Djoković i Murray, ale też więcej, niż większość zawodników może sobie wymarzyć.
To właśnie wielkoszlemowe triumfy wyróżniają go spośród większości rówieśników. Wraz z jego postawą sprawiają, że „Stan the Man” zapisze się w pamięci jako wielki zawodnik w złotym pokoleniu, w którym inni nie zdołali osiągnąć tyle, co on.
Po przejściu na zawodowstwo w 2002 roku Wawrinka wygrał 590 meczów rangi tourowej i zdobył 16 tytułów.
Jego bekhend z jednej ręki jest powszechnie uznawany za jedno z najbardziej imponujących uderzeń w męskim tenisie.
W poniedziałek wieczorem w Bazylei Wawrinka uczestniczył w efektownej ceremonii pożegnalnej z przemówieniami, muzyką i występami artystycznymi.